اصلاح سطحي الیاف  سلولزي نباتی، با استفاده از هیدرولیز تترااتوكسي سيلان ( TEOS)، اكتيل-تري متوكسي سيلان ( OTMS) یا فنيل تري متوكسي سيلان (PTMS )، انجام پذيرفته است و به دنبال آن، رسوب لایه به لایه نانوذرات دي اكسيد تيتانيوم سنتز شده قبلي مطرح شده است. رامان، FTIR و  اسپکتروسکوپی NMR و SEM برای توصیف نتیجه نانوکامپوزیت ها، مورد استفاده قرار گرفته است. اندازه گیری زاویه تماس آب انجام شد و نتایج، رفتاري کاملا مجزا و وابسته به روش اصلاح سطح را نشان ميدهند. ما پیش بینی می کنيم که برخی از مواد کامپوزیت مبتنی بر سلولز بطور بالقوه (یعنی با توجه به سطح هیدروفوبیک و PHOTOSTABILITY، هنگامی که در معرض تابش خورشید قرار ميگيرند) از قابليت استفاده در سطوح خود تمیز شونده برخوردارند و به تقویت عوامل در ماتریسهاي پلیمری ميپردازند.

کلیدواژه: نانوكامپوزيتها، کامپوزیتهای کاربردی، اصلاح سطحی،  اصلاح سطحي الياف سلولزي 

سلولز ، از جمله فراوانترین پليمرهاي موجود بر روی زمین است. با توجه به فراوانی، قابلیت تجزیه بیولوژیک، و خواص ويژه آن، سلولز بعنوان یک منبع بسیار مهم تجدیدپذیر برای توسعه محیط زیست دوستانه، سازگار، و جدای از استفاده های سنتی و عظیم آن در صنايع كاغذسازي و منسوجات پنبه اي، نظر بسياري را به خود جلب نموده است. طي هزاران سال اخير، خواص قابل توجهی از سلولز و مشتقات آن توسط بشر كشف شده است و كاربردهاي جديد و بالقوه آن در منابع تجدیدپذیر كماكان مورد توجه قرار گرفته است [1].

الیاف سلولزي به  ارائه یک سطح قطبی در ارتباط با ماهيت هیدروکسیلي واحدهاي آنهيدروگلوكز تشكيل دهنده ميپردازند. چنین ویژگی داشتن هيدروفيليته بالاي سلولز، امکان ایجاد پیوند هیدروژنی قوی بین الیاف و شکل گیری ساختارهاي  سه بعدی  مبتنی بر الياف را ممكن ميسازد، همانطور که در تولید محصولات کاغذی نيز اين مورد بيان ميگردد.