مطالعه ارائه شده در اين مقاله، تناسب عمليات مديريت کیفیت فراگیر در نقش ميانجيگري رابطه ميان استراتژي سازمان و عملکرد سازماني را بررسي مي کند. با بررسي مديريت کیفیت فراگیر در ارتباط با استراتژي سازمان، مطالعه به دنبال بهبود درک فلسفه مديريت کیفیت فراگیر در زمينه هاي گسترده تر است. همچنين مناقشاتي که در ادبيات موضوع در مورد رابطه ميان مديريت کیفیت فراگیر و تمایز واستراتژي هاي رهبري هزينه و همچنین کیفیت و عملکرد نوآوری وجود دارد، مجدداً بررسي و برطرف مي شود. داده هاي تجربي اين مطالعه از نظرسنجي 194 مدير ارشد و مياني شرکتهاي استراليايي جمع آوري شد. تحلیل با استفاده از تکنیک مدلسازی معادله ساختاری (SEM) با بررسی دو مدل رقابتی که میانجیگری نسبی و کامل را نشان می دهد، انجام شد. يافته ها نشان مي دهند که مديريت کیفیت فراگیر به طور قابل ملاحظه، با استراتژي تفکيک رابطه مثبت دارد و به طور جزئي، در رابطه ميان استراتژي تفکيک و سه معيار عملکرد (کيفيت محصول، نوآوري محصول و نوآوري فرايند) نقش ميانجي گري ايفا مي نمايد.  پیامد این می باشد که مدیریت کیفیت فراگیر می بایست توسط منابع دیگر به منظور درک بیشتر استراتژی در دستیابی به سطح بالای عملکرد، به ویژه نوآوری درک شود.

مقدمه

رابطه ميان استراتژي سازمان، ساختار سازماني و عملکرد سازمان يک موضوع کلاسيک در ادبيات مديريت استراتژيک است، با اين فرض اساسي، که استراتژي سازمان تعيين کننده ساختار سازماني است و بر عملکرد سازمان اثر مي گذارد.مطالعه تلاش مي کند تا روابط ميان استراتژي سازمان (رهبري هزينه و تمايز)‌‏، ساختار سازماني (دامنه اجراي مديريت کیفیت فراگیر) و عملکرد سازمان (کيفيت و نوآوري) را مورد بررسي قرار دهد.

منطق انجام اين تحقيق، نياز به بررسي رابطه ميان اين سه گروه از متغيرها به دليل وجود برخي تناقضها و مناقشه ها در شناسايي اين روابط است. دانشمندان مديريت کیفیت فراگیر براي مطالعه مديريت کیفیت فراگیر در متون سازماني به يکپارچه کردن عواملي چون محيط تجــاري‌، فرهنگ سازماني و خصوصا استراتژي ســازمان اقدام کرده‌اند.