با افول روان شناسي رفتارگرايي  و ظهور روان‌شناسي شناختي، به ويژه رويکرد سازنده‌نگردر يادگيري، دانش‌آموز نه به عنوان دريافت کننده محض اطلاعات، بلکه به عنوان آفريننده ساختارهاي شناختي خويش تلقي مي‌شود. او بايد ضمن دريافت اطلاعات، آنها را پردازش کند، به تجربه‌هاي پيشين مرتبط سازد، آموخته‌هايش را سازمان دهد و آنها را براي حل كردن مسائل واقعي زندگي و انواع مسائل پيچيده در موقعيتهاي تازه به کار ببرد (پراوات و فولدن، 1994). 

نسل آينده در دنيايي زندگي خواهد کرد که به شيوة تفکر دقيق و پيچيده‌تري نياز خواهد داشت تا با برخورداري از انديشه سلیس و مهارتهاي اساسي، خود را با شرايط همواره متحول زمان، سازگار کند.

مطالعات اخير نشان داده است که نه تنها هوش و استعدادهاي شناختي، بلکه ويژگيهاي هيجاني (به ويژه هوش هيجاني) و مهارتهاي اجتماعي نيز در سازمان‌دهي فرايند يادگيري نقش اساسي دارند (کلنوسکي، 2002). ويژگيهايي مانند مهارت در روابط اجتماعي و درک درست احساسات ديگران و پذيرش آن، با چگونگي يادگيري پيوند تنگاتنگ دارند.

براي اينکه اهداف نظام آموزشی تحقق يابد، بايد اصول زير را که برگرفته از نظريه گاردنر (2004) است، مورد توجه قرار داد:

•به‌خلاف ديدگاه سنتي دربارة هوش، يادگيري تنها از راه به کارگيري تواناييهاي شناختي به دست نمي‌آيد، بلکه ديگر انواع هوش نيز که در زير مورد بحث قرار خواهد گرفت، در فرايند يادگيري نقش اساسي دارند.

•افراد در فرايند يادگيري، پردازش اطلاعات و حل كردن مسئله، برحسب نوع و سطح تواناييهاي هوشي خود از راهبردهاي متفاوت استفاده مي‌کنند.

•براي اينکه معلم بتواند براي دانش‌آموزان تجارب مناسب يادگيري فراهم كند، بايد استعدادهاي آنان را به درستي بسنجد، سپس آنان را راهنمايي کند تا با به کاربستن حداکثر ظرفيت هوش و استعداد خود در جهت هدفهاي آموزشي بکوشند.

دستيابي به اصول بالا مستلزم آن است که در سنجش پيشرفت و عملکرد تحصيلي دانش‌آموزان به جاي تأکيد محض بر هوش کلامي ـ زباني و رياضي ـ منطقي ـ که به سبب تفاوتهاي فردي و گروهي دانش‌آموزان در الگوهاي متفاوت هوش چندگانه گاردنر ناعادلانه است‌ـ نيازها، الگوهاي هوشي و راهبردهاي يادگيري دانش‌آموزان براساس نظريه هوش چندگانه مورد توجه قرار گيرد (لزير، 1992؛ 1991 Lazear).