سيستم هاي پشتيباني تصميم گيري(DSS) بطورقابل ملاحظه اي به بهره گيري از سيستم هاي پردازش اطلاعات در سازمان ها كمك كرده اند. مفاهيم و ساختارهاي DSS از مرحله اوليه پشتيباني تصميم گيري فردي به شكل DSS فردي (IDSS) تا مرحله ي خيلي پيچيده تر گروه هاي پشتيباني افراد با وظايف متنوع، ولي نه محدود به تصميم گيري به صورت DSS گروهي (GDSS) شكل گرفته اند. به منظور وسعت بخشيدن به سطح پشتيباني تصميم گيري كه افراد، گروه ها، تقسيمات، ادارات و حتي كل سازمان را در بر مي گيرد، بطور فزاينده اي تلاش هايي صورت گرفته است. اين سيستم هاي پشتيباني تصميم گيري گسترده، به تناوب برحسب DSS سازمان (ODSS) نامگذاري مي شوند. هر گونه DSS (IDSS، GDSS يا ODSS) عليرغم دارا بودن يك پايگاه مفهومي مشترك، ساختار و قابليت مربوط به خود را داراست. همگام با بلوغ نسبي هر مفهوم سازي DSS، نياز به ادغام كاربرد آنها در چارچوب يكپارچه واحد بوجود مي آيد.

بلحاظ سنتي، هر گونه DSS جدا از ديگري در نظر گرفته شده و توسعه داده مي شود. هم چنانكه پشتيباني از تصميم گيري كه بوسيله ي IDSS، GDSS يا ODSS فراهم شده است، تغيير مي يابد، اتخاذ يك رويكرد توسعه ي جداگانه را تسهيل مي كند. با اين وجود، با با ايفاي نقش در سازمان واحد، پشتيباني تصميم فراهم شده توسط اين DSS هاي مختلف نيز در ارتباط با ديگري است. براي نمونه، يك اداره ممكن است داراي IDSS زيادي باشد. هر IDSS از يك تصميم گيري فردي پشتيباني مي كند. با اين حال، بعنوان جزئي از سازمان واحد، اين تصميمات فردي بايستي با اهداف و مقاصد بخش مطابقت داده شوند. اين امر به منظور دستيابي به اهداف و مقاصد سازماني، تصميمات مجزا را (تا حدي) به تصميمات ديگري مرتبط مي سازد. بطور مشابهي، پشتيباني از تصميم GDSS و ODSS درون سازمان نيز يك تصميم را به ديگري مربوط مي كند.