از آنجايي كه ارتباطات دروني سازمان و رهبري دو عنصر كليدي دستيابي به اهداف سازماني هستند، عوامل تعيين كننده كليدي به شمار مي آيند و بر حسب موفقيت و كارايي كنوني سازمان و موقعيت آن در آينده از اهميت حياتي برخوردارند. تحقيق حاضر كه رابطه ميان ارتباطات درون سازماني و رهبري را از طريق رويكرد تعاملي بررسي مي نمايد، تعامل موجود را از ديدگاه رهبر و ارتباطات درون سازماني ارزيابي مي نمايد و درصدد است تا جهت، شكل و ميزان تأثير ارتباطات درون سازماني و رهبری را بر يكديگر را نشان دهد. به تعبيري، در عين حال كه رهبر در رأس سازمان در موقعيت تأثيرگذاري مثبت يا منفي بر  سيستم ارتباطي سازمان بواسطه تصميمات اتخاذ شده است، رفتارهاي وي نيز نشان مي شود. همچنين، سيستم ارتباطي سازمان در جايگاه تعيين كننده ارزيابي هاي رهبر و رهبري وي در موفقيت و شكست او قرار دارد. بنابراين، تأكيد مي شود كه رهبر به ارتباط درون سازماني توجه داشته باشد.     

مقدمه

سازمان ها نهادهاي اجتماعي هستند كه نقش مهمي در حفظ و تسهيل زندگي اجتماعي ايفا مي نمايند. سازمان مطابق با حوزه اي كه مشغول است به زندگي اجتماعي كمك مي نمايد. بدون توجه به اينكه براي انجام وظايف موجود خود در چه ناحيه اي فعاليت مي كند، بايستي عملكرد سالمي داشته باشد، و براي عملكرد سالم لازم است كه سيستم ارتباطي و مديريتي مناسبي را درون آن ايجاد نمايد. اين ضرورت مورد بحث به پديده ي ارتباطات درون سازماني و رهبري منتهي مي شود.  

حقيقت امر اين است كه فرايند ارتباطي پايداري ميان افراد درون يك سازمان كه عضو زنده اي است، وجود دارد. با اين وجود، اين تعامل بايستي تا آنجايي موفق در نظر گرفته شود كه در اهداف سازمان نقش دارد، به بهبود افراد كمك مي نمايد و بطوركلي سازنده است.