سياست بدون تخیل، چيزي نيست به جز كاغذ بازي، ولي تخیل هرگز بي طرف نيست. زاغه‌هايي كه در حومه‌هاي شهر ليما، پايتخت پرو به وجود آمده‌اند، زاييده جنگ داخلي، آشفتگي اقتصادي، درگيري‌هاي قومي، و بحران‌‌های زيست محيطي اند. اين شهرك‌ها مملوند از كارگراني بي كار که از ليما به اين منطقه كوچ كرده‌اند ، و همچنين كشاورزاني كه از کوه های آند به آنجا آمده‌اند كه اكثريت آنان را نسل بوميان آمريكايي تشكيل می‌دهد. بسياري از اين زاغه‌ها در دهه هفتاد به وجود آمده‌اند (1). در سال 2002 ، يكي از اين زاغه‌ها به نام "ونتانيلا"، محل زندگي حدود هفتاد هزار نفر بود، بدون بهره بردن ازهرگونه امكانات اوليه رفاهي چون لوله كشي، برق، راه‌هاي آسفالت شده و هر گونه زيربناي اساسي ديگري براي زندگي اين جمعيت. براي جا به جا كردن تپه‌اي در منظره پيرامون اين شهر كه چيزي به جز صحرا نيست، "فرانسيس آليس"، به هر يك از 500 داوطلبي كه از ونتانيلا به آنجا آمده بودند، بيلي داده و از آنها خواسته بود تا شانه به شانه يكديگر، از پايين تپه كار خود را آغاز كرده و شن‌ها را به نوك آن منتقل كنند. يا به گفته خود آليس در مصاحبه‌اش با مجله "آرت فوروم": "اين شانه انساني توانست مقدار زيادي شن را جابجا كند، بدين گونه كه تپه شني ششصد فوتی را، 4 اینچ از جاي خود حركت داد" (2). اين تركيب مبهم شاعرانه همراه با دستورعملي دقيق، هسته اصلي روش داستانسرايانه پرداختن به هنر فرانسيس آليس را تشكيل مي دهد.

بيشتر پرو‍ژه‌هاي آليس، به جاي آراييدن و پرداختن به شيي به خصوص، قرار است چيزي مانند يك شايعه، يك داستان يا حتي يك اسطوره را در منظره اطراف، از خود به جاي بگذارند. در اثري به نام "شايعه"، آليس به شهري در مكزيك رفته و داستاني ساختگي را درباره مردي  که در هتلی مفقود شده، براي هر كس كه مي توانست، تعريف كرد. اين شايعه به سرعت در شهر پخش شد. البته زماني كه پليس شروع به تهيه گزارشي در اين باره كرد- شيي (اثري) همراه به وجود آمد- آليس به دخالت خود در اين اثر پايان داد. در اثري با عنوان "خط سبز(گاهي انجام كاري سياسي مي تواند شاعرانه باشد، و گاهي انجام كاري شاعرانه مي تواند سياسي شود)"- اثر 1997- او تصادفا قوطي حاوي رنگ سبزي را سوراخ كرده و روي نخستين خط مرزي اسرائيل و فلسطين- كه اكنون ديگر محو شده- كه پس از جنگ اعراب با اسرائيل در سال 1948 رسم شده بود، شروع به پياده‌روي كرد.