سينماي قرن آينده به چه صورت درخواهد آمد؟ اين سوالي است که در برگيرنده وجوه فناوری، هم هستي شناسي و هم ساختاري می باشد. این پرسش درباره خود فيلم، پیشرفت فني، نحوه  نمايش آن و حتي درباره ي چيزهايي نظير ساختمان سينما، پرده نمايش، نحوه ي قرارگرفتن تماشاگر برابر واقعيت تصوير می باشد و... اما آن چه پرسش اين متن است، كنجكاوي درباره ي ماهيت سينماي نخبه قرن بيست و يكم، افق هاي نو پديد معنوي و گرايش غالب سبكي در سينماي روشنفکر جهان است. هرگز به فیلم های تبلیغاتی سوداگر افسون زاي جلوه هاي ويژه و تفنن مبتني بر توهم چشم ندارم، هر چند خيال هاي ماجراجويانه و حماسه های نوجوانان امروز، چه بسا چشم انداز واقعيت تكنولوژيك زندگي روزمره ي فرداست. با اين همه و ولو با اين منظر، باز آن سينما و آن زندگي، گوياي سطح رويدادهاي بازيگوشانه بازي بشري است. اما پرسش اين متن، ناظر در ارتباط با فرايند تعالي طلبي است كه عمق آرمان، هنر پيشرو، فکر خلاقانه منحصر به فرد را که تا حد زیادی زندگی عموم را شکل داده است.

براي من، اجازه دهيد اعتراف كنم، آينده آن چيزي نيست كه «پديدار خواهد شد» بلكه تا حدودي، زندگي  هايي است كه «پديدار خواهيم كرد» و «خواهيم ساخت»، پس حدس زدن درباره ي سينماي قرن بيست و يكمي خود تلاشي است اندكي شيطنت آميز تا سينماي قرن بيست و يكمي نزديك به گمان ما زاده شود. اين خود انرژي يك بازي و نيرويي است براي زايش، و نه تماشايي جدا از عمل و جدا از ما، چرا كه در حال رخ دادن است. اما براي انديشه هاي دنباله رو و جبرگرا و تك خطي، سينماي آينده ادامه ي قطعي همه ي آن چيزي است كه جهان سوداگر و انحصارا سينماي هاليوود، با سكس و خشونت و افسانه و تكنولوژي فريبنده بنا نهاده است. مهم نيست كه در آينده ژانر فيلم هاي علمي تخيلي، گنگستري، سينماي وحشت، يا روايت ملودراماتيك رواج يابد.