هدف اصلي اين مقاله آگاهي از اين موضوع است كه در حرفه پرستاري،‌ از خودبيگانگي شغلي با توجه به سن،‌ باعث تضعيف و تخريب قابليت هاي كاري ميشود. از مجموعه پرستاراني كه در بررسی مورد نظر شركت كردند يك نمونه 27146 تايي از پرستاران انتخاب شدند. علاوه بر سن "تقاضاي شغل"‌، " كنترل شغل" و "اذيت و آزار در محیط کار" بعنوان عوامل تعیین کننده از خودبيگانگي شغلي در نظر گرفته شدند. "تعهدات زیاد"،‌" عدم اطمينان در مورد درمان بيماران"‌و "‌معناي كار" بعنوان علائم ازخودبيگانگي شغلي استفاده شد. در نهایت شاخص هاي توان كاري (WAI) بعنوان متغير خروجي استفاده شد. مدل معادله ساختاري براي آزمون فرضيه هاي ازخودبيگانگي شغلي استفاده شد. كه اين مدل متناسب با داده هاست. تعهد بالا،‌ عدم اطمينان در مورد درمان بيماران و مفهوم كار اثر مستقيمي بر شاخص توان كاري داشتند. تقاضاي بالاي شغل،‌ اذيت و آزار در محیط كار، كنترل پايين شغلی و سن هم اثرات مستقيم و غيرمستقيمی ( از طريق تعهد بسيار بالا،‌ عدم اطمينان از درمان بيمار و معنار كار) بر روي شاخصهاي توان كاري داشتند. توانايي پايين كاري در پرستاران مسن تر ناشي از كهولت سن و افزايش تعهد حاصل از تقاضاي بالاي شغل، كنترل كم شغل و سختي كار است. در مقابل،‌ در بين پرستاران زير50 سال، ‌كاهش شاخص توان كاري بيشتر بخاطر عدم اطمينان از درمان بيمار و بی معنی كار است كه هر دو امکان دستیابی به توان شغلي بیشتر و پيشرفت تخصص شغلی را تحت تاثیر قرار می دهد. 

كليد وا ژه ها: پرستاري از خودبيگانگي شغلي،  سالخوردگي ( كهولت)، توانايي كاري، مدل معادله ساختاري.